يادداشت

اجازه حدیث و روایت ، عبارت است از اين که استاد و شيخ حديث به شاگرد و راوي خود، اجازه بـرنقل حديثي را بدهد. ... طريـق اجـازه ميـان محـدّثان فـريقين رايـج بـوده و هـست و هـر اسـتادي،اجازه هايي را براي اشخاص به صورت خاص يا عام، صادر مي نموده اند تـا آنها مُجاز باشند که احاديثي از آنان روايت کنند.

اجازه نيز داراي مراتب متعدّدي است؛ زيرا گـاهي بـا قـول صـريح و گـاهي
غيرصريح، مانند اشاره و کتابت و گاهي فرد مورد اجازه، خاص اسـت و معـيّن و
گاهي غيرمعيّن و عام و گاهي در کتاب خاصي و گاهي در همـه کتـابهـا و لـذا اقسام فراواني را ميتواند دارا باشد. ( 1)

و ما و ملتهاى مظلوم دنيا مفتخريم كه رسانه ‏هاى گروهى و دستگاههاى تبليغات جهانى، ما و همه مظلومان جهان را به هر جنايت و خيانتى كه ابرقدرتهاى جنايتكار دستور مى‏دهند متهم مى‏كنند.

كدام افتخار بالاتر و والاتر از اينكه امريكا با همه ادعاهايش و همه سازوبرگهاى جنگ ى‏اش و آن همه دولتهاى سرسپرده‏اش و به دست داشتن ثروتهاى بى‏پايانِ ملتهاى مظلوم عقب‏افتاده و در دست داشتن تمام رسانه‏هاى گروهى، در مقابل ملت غيور ايران و كشور حضرت بقية اللَّه- ارواحنا لمقدمه الفداء- آن چنان وامانده و رسوا شده است كه نمى‏داند به كه متوسل شود!

يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهاد :

از دیگر توصیف های خاص در مورد جهان آخرت تعبیر: «يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهاد»؛ روزى كه گواهان به پا مى‏خيزند ، میباشد .(1)

در آیه شریفه تعبیر «یقوم» آمده است. از قیامت با عنوان روزی است که گواهان برپا می خیزند یاد می شود.« اشهاد » جمع شاهد یا شهید به گواهان روز قیامت گفته می شود. برخی از مفسران (2) معتقدند اشهاد فرشتگان مراقب اعمال هستند که در آیات دیگری نیز از آنها یاد شده است: «ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلاَّ لَدَيْهِ رَقيبٌ عَتيدٌ»؛ انسان هيچ سخنى را بر زبان نمى ‏آورد مگر اينكه همان دم، فرشته‏اى مراقب و آماده براى انجام مأموريت (و ضبط آن) است ‏. (3)

3- شگفتی فصحای عرب در مواجهه با قرآن .

اگر اعجاز قرآن به صرفه باز گردد و نه به قرآن لازم می آید که عربها در آن زمان و همچنین در دورانهای بعد بتوانند مانند آن را حداقل همانند آن در فصاحت و بلاغت بیاورند، در حالی که فصحای بزرگ عرب و شاعران بلیغ و سخنوری مانند «ولید بن مغیره»، «لبيد» كعب»، «نابغه» و... وقتی آیات قرآن را میشنیدند، شگفت زده می شدند و در برابر عظمت فصاحت و بلاغت قرآن خاضع بودند و آن را در رتبه بالایی از فصاحت و بلاغت می دیدند؛

بدین جهت هیچ یک از بزرگان فصاحت و بلاغت، ادعای همانند آوری نداشته و یا هیچ یک قرآن را کلامی همردیف کلام خود ندانسته اند. (1)

مکتب تربیتی امام شهید؛ مبانی نظری، مؤلفه‌های عملیاتی و تداوم عینی در سیره آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای

اهتمام اهل‌بيت(علیهم السلام) به حديث _ قرن اول

مقدمه
پس از بررسی تاریخ حدیث در دوران پیامبر(ص) که آن را دوران مشترک حدیث فریقین دانسته‌اند، اکنون به بررسی «تاریخ حدیث شیعه»، در دوران‌های بعدی می‌پردازیم که دوران اهل‌بیت عصمت(علیهم السلام) و قرون محدثان متقدم و متأخر تا به دوران معاصر را شامل می‌شود. در ادامه نیز به بررسی تاریخ «حدیث اهل سنت» پرداخته خواهد شد.

4- حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَمَاعَةَ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ جَمِيعاً عَنْ مُحَسِّنِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ:

الحديث الثانى‏

بالسّند المتّصل إلى محمّد بن يعقوب، عن علىّ بن إبراهيم، عن أبيه، عن أبي المغرا، عن يزيد بن خليفة، قال: قال أبو عبد اللّه، عليه السّلام: كلّ رياء شرك.

إنّه من عمل للنّاس كان ثوابه على النّاس، و من عمل للّه كان ثوابه على اللّه.» «1»

ترجمه «به سند مذكور، يزيد بن خليفه از حضرت صادق، عليه السّلام، نقل مى‏كند كه فرمود: هر ريايى شرك است. همانا كسى كه كار كند براى مردم، مى‏باشد ثواب او بر مردم، و كسى كه عمل كند براى خدا، مى‏باشد ثواب او بر خدا.»

جلسه سوم

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ‏

وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً لا يَخْلُقُونَ شَيْئاً وَ هُمْ يُخْلَقُونَ وَ لا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً وَ لا يَمْلِكُونَ مَوْتاً وَ لا حَياةً وَ لا نُشُوراً (3).

آنان غير از خداوند معبودانى براى خود برگزيدند ؛ معبودانى كه چيزى را نمى‏آفرينند، بلكه خودشان مخلوقند، و مالك زيان و سود خويش نيستند و هم چنین مالك مرگ و حيات و رستاخيز خويش نیستند .

نادرستی ذخالت شیطان :

الفاظ قرآن، الهی می باشد و شیطان و هیچ نیروی دیگری غیر از فرشته وحی به دلایل زیر در آن دخالت نداشته است:

الف : روایات :

وحی الهی به صورت کامل و با الفاظ الهی در اختیار پیامبر (ص) قرار می گرفت و آن حضرت به هنگام دریافت وحی و با سلامت کامل و به دور از هرگونه دخالت شیطان، آن را تلقی می نموده است. در پرسشی که زراره از امام صادق (ع) می نماید، بدین نکته اشاره شده است. وقتی وی می پرسد به هنگام نزول وحی، پیامبر چگونه از دخالت شیطان ایمن بود، آن حضرت در پاسخ می فرماید: