يادداشت

3- عَلِيٌّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ سَمَاعَةَ بْنِ مِهْرَانَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّ الْعَزِيزَ الْجَبَّارَ أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ كِتَابَهُ وَ هُوَ الصَّادِقُ الْبَارُّ فِيهِ خَبَرُكُمْ وَ خَبَرُ مَنْ قَبْلَكُمْ وَ خَبَرُ مَنْ بَعْدَكُمْ وَ خَبَرُ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ لَوْ أَتَاكُمْ مَنْ يُخْبِرُكُمْ عَنْ ذَلِكَ لَتَعَجَّبْتُمْ.

مقصود از قواعد تفسیری

که از آن تعبیر به «ضوابط تفسیر» نیز می شود، کبرای قیاس یا حکم کلی است که به هنگام تفسیر، بر امور جزئی تطبیق داده می شود، مانند قاعده ارجاع متشابهات به محکمات» که برای فهم آیات متشابه از آن استفاده می شود. خالد بن عثمان در تعریف قواعد تفسیری می گوید:« هی الاحکام الکلیه التی یتوصل بها الی استنباط معانی القرآن » (1)

منزلت قواعد تفسیر در فهم آیات، همچون رابطة قواعد منطق با اندیشه و استدلال و قواعد اصول فقه در علم فقه است (2 )که موجب استواری تفسیر می شود و تطبیق و اجرای صحیح آنها سبب کشف مراد واقعی متن و کلام متکلم است؛

ایت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی در ۱۸ آذر ۱۲۹۲ ـ ۱۰ محرم ۱۳۳۲ در شیراز متولد شد. درس را از مکتب خانه شروع کرد و با فراگیری قرآن و نصاب و خواندن چند کتاب منظوم و منثور فارسی دوره مکتب را پشت سر گذاشت. پس از آن شروع به تحصیل علوم اسلامی نمود و درسهای ابتدایی حوزه علمیه را نزد پدر خواند. پس از فوت پدرش، تحصیلات را در مدرسه خان شیراز ادامه داد و نزد اساتیدی همچون شیخ اسماعیل، ملا احمد دارابی و ملا علی اکبر ارسنجانی دوره مقدماتی و سطح را به پایان رساند. در سال ۱۳۱۴ به نجف رفت و در طول هفت سال به درجه اجتهاد نایل آمد.

فصل در موازنه است‏

و از چيزهايى كه انسان را در اين سلوك معاونت مى‏كند و انسان بايد مواظب آن باشد «موازنه» است. و آن چنان است كه انسان عاقل منافع و مضارّ هر يك از اخلاق فاسده و ملكات رذيله را كه زاييده شده شهوت و غضب و واهمه است، كه سر خودند و در تحت تصرف شيطان، مقايسه كند با منافع و مضارّ هر يك از اخلاق حسنه و فضايل نفسانيه و ملكات فاضله كه زاييده شده اين‏هاست كه در تحت تصرف عقل و شرع‏اند.

حجة الاسلام و المسلمين دكتر حجّتى

از فضلاى حوزه و مدرسان بزرگوار علوم قرآن در دانشگاه. در كتاب تاريخ قرآن مى‌نويسند: روايت نزول قرآن بر هفت حرف با بيش از چهل تفسيرى كه دربارۀ آن بيان شده... به هيچ وجه از نظر شيعه قابل استناد و قبول نيست... به خصوص كه با روايت صحيحۀ امام صادق عليه السّلام كه مى‌فرمايد: نزل القرآن على حرف واحد من عند الواحد ، هم منافات دارد.

آية اللّه ميرمحمدى آية اللّه ميرمحمدى

نيز در بحث سبعة احرف در كتاب تاريخ و علوم قرآن، معتقد است: مراد از هفت حرف، معانى متعددى است كه در كلمات و آيات قرآنى است؛ ولى مردم جز اندكى از آنها را، درك نمى‌كنند.

علامه جعفر مرتضى

اهمیت تفسیر

قرآن کریم کتاب هدایت و به تعبیر خود، دارای بیانی روشن است؛ اما آنچه بیش از هر چیز موجب اهمیت و ضرورت تفسیر شده، وجود برخی امور عارضی است که به سه دسته تقسیم می‌شوند:

1. اقتضای عمیق بودن معانى قرآن: نزول حقایق بزرگ عالم غیب در قالب الفاظ و عالم ماده، موجب ابهام در دریافت معنای برخی از آیات قرآن شده است، طبیعی است که این الفاظ گنجایش مفاهیم بلند مرتبه عالم معنا را ندارند؛

سید محمدحسین طباطبایی (اسفند ۱۲۸۱[۲]– ۲۴ آبان ۱۳۶۰)، معروف به علامه طباطبایی، مفسر، فیلسوف، فقیه اصولی، و عارف شیعه ایرانی بود.[۱] وی مدرس حوزهٔ علمیه قم بوده و از روحانیون تأثیرگذار عقیدهٔ شیعه در فضای فکری و مذهبی ایران در سدهٔ ۱۴ هجری (قمری) به‌شمار می‌رفت.

تفسیر المیزان مهم‌ترین اثر اوست. همچنین، بدایه الحکمه و نهایةالحکمة، شیعه در اسلام و اصول فلسفه و روش رئالیسم از دیگر آثار مهم او به‌شمار می‌روند.

زندگی

حوزه/ استاد حوزه و دانشگاه گفت: حضرت فاطمه(س) از سر احساسات، انفاق را دوست نداشتند، بلکه بر اساس یک بنیان فکری، انفاق را دوست می دارند و فرق برخورد با یک مسئله بر اساس احساس، با برخورد بر اساس اعتقاد در سه چیز است.

تحقيقٌ حكمىٌ‏

بدان كه مالكيّت حق تعالى مثل مالكيّت بندگان نيست مملوكات خود را؛ و مثل مالكيّت سلاطين نيست مملكت خود را؛ چه كه اين‏ها اضافاتى است اعتباريّه و اضافه حقّ به خلق از اين قبيل نيست؛

گرچه در نزد علماى فقه اين طور مالكيّت براى حق تعالى طولًا ثابت است؛ و آن نيز منافات با آنچه در اين نظر ملحوظ و مذكور است ندارد و از قبيل مالكيّت انسان اعضا و جوارح خود را نيز نيست؛ و از قبيل مالكيّت او قواى ظاهريّه و باطنيّه خود را نيز نيست؛

26 - بكار بردن انواع شكلهاى خبرى و انشايى در قرآن در مرتبه خود شگفت ‏آور است مانند: تعجب، وعد و وعيد، نفى، انكار، توبيخ، تهديد و....

27 - از ديگر مزاياى معجزآساى قرآن، عبارات قسم‏هاى قرآن است كه خداوند بر خود يا مخلوقات هستى، مانند خورشيد، ماه، شب و... قسم ياد نموده است.

28 - مشتمل بودن قرآن بر انواع برهان‏ها، مانند استدلال بر وجود خدا، به طريق برهان تمانع در آيه شريفه: {/لوْ كان فِيهِما آلِهةٌ إِلاّ اللّهُ لفسدتا/}{} اگر در آسمان و زمين به جز خداى يكتا، خدايانى وجود داشت، همان خلل و فساد در آسمان و زمين راه مى‏يافت. و همچنين بهره‏مندى قرآن از ديگر شكل‏هاى استدلال.