جلسه دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
الَّذي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ فِي الْمُلْكِ وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْديراً (2).
خداوندى كه حكومت آسمانها و زمين از آن اوست، و فرزندى براى خود انتخاب نكرد، و همتايى در حكومت و مالكيّت ندارد، و همه چيز را آفريد، و به دقّت اندازهگيرى نمود .
1) در آغاز ایه شریفه به اهمیت ملک اسمان ها و زمین اشاره دارد و بیان میدارد که خدای که قرآن را نازل کرده ، مالک اسمانها و زمین است و صاحب فرزندی نیست و صاحب شریک نیز نیست و در خلقت هر چیزهم با تقدیر و تدبیر است .
2) تعبیر « مُلْكُ السَّماواتِ» بیانگر مالکیت کامل و مداوم خداوند بر زمین است و بنابرین دیگران ، مالکیتشان محدود و موقت و ناپایدار است .
3) تعبیر« وَ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً» نیز به عدم نیاز خداوند به فرزند است که برخی از مشرکان چنین پنداشته اند که خداوند برای یاری خود فرزند میخواهد تا تنها نباشد و او را کمک کند ؛ چنان که نصاری معتقد بر ان بوند که مسیح فرزند خدا است و یهودیان باور دارند که عزیز فرزند خدا است.
4) تعبیر «وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ» نیز به افکار جاهلی مشرکان عرب اشاره دارد که برای خداوند معتقد به شریک بودند و اعتقاد انها را نیز نادرست و باطل میداند .
5) تعبیر «وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً» اشاره به خالقیت خداوند دارد که هم اصل خلقت همه موجودات از طرف خداوند و هم تدبیر و تقدیر انها بدست خدا است و انسان مخلوق و در تدبیر ربوبیت الهی است .
